“OLYMPIC GAMES CEREMONY, A REMEDY”

“OLYMPIC GAMES CEREMONY, A REMEDY” 

“Οι Ολυμπιακοί αγώνες της Εμπορευματοποίησης, τα αρχαία ελληνικά ιδεώδη πνίγηκαν στη Coca Cola” αναφώνησε συνεπαρμένος από τη πειθώ του ραδιοφωνικού παραγωγού και κόρναρε με μανία τον μπρ

οστινό του, που χάζευε 2 ολόκληρα δέκατα του δευτερολέπτου μπροστά στο πράσινο φανάρι.

Τόλμησαν οι ΗνωμενοΒασιλιώτες να διοργανώσουν ολυμπιακούς αγώνες και το κατατρεγμένο έθνος άφησε στην άκρη τη τρόικα και φούντωσε την αγανάκτηση του απέναντι στους κρυόκωλους τους άγγλους. Και μετά ήπιε ένα αθλητικό φραπουτσίνο, πασαλείφτηκε με λάδι, σηκώθηκε από τη ξαπλώστρα, έκανε μια εντυπωσιακή βουτιά μισού μέτρου, κατούρησε και βγήκε έξω στη στεριά να καμακώσει...

Σύγκριση, σύγκριση, σύγκριση... Απέναντι στο κοριτσάκι της ελπίδας αντιπαρέταξαν τα ιπτάμενα τέρατα κραύγασαν οι facebookoσχολιαστές, / στη πυρά, στη πυρά με τις ξενέρωτες.

Δημήτρης Παπαιώαννου, ένας μεγάλος δημιουργός, ένας άνθρωπος με απίστευτη έμπνευση που καλλιέργησε και μπόλιασε το έμφυτο ταλέντο του με επιρροές από την παγκόσμια κουλτούρα, με αγάπη για κάθε τι πρωτοποριακό, από όπου και να προέρχεται. Και μας έδωσε απίστευτα όμορφες εικόνες. Ως εκεί όμως. Ξέροντας ότι έχει να απευθυνθεί σε ένα λαό όπου η κοινωνική συνείδηση είναι παντελώς απούσα, παραχωρώντας τη θέση της στον εθνοκεντρισμό, διαμόρφωσε τη τελετή σε μια αρχαιοελληνική λατρεία, και υποστήριξε , με απίστευτα όμορφα εικαστικά μέσα είναι η αλήθεια, την ελληνική συνέχεια διά μέσου των αιώνων, το μεγαλύτερο δηλαδή ανέκδοτο. Δεν τον κακολογώ, ο πελάτης έχει πάντα δίκιο, και ας πληρώνει με δανεικά.

Διαβάζοντας την ιστορία όμως από την πλευρά του απλού ανθρώπου, δε μπορούμε να μην απορήσουμε ακόμα και να εκνευριστούμε από την μονόπλευρη αντιμετώπιση της ιστορίας κατά την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων του 2004:

Για να μπορέσουν οι δουλοκτήτες να τη βρίσκουν με Ολυμπιακούς αγώνες κρασιά τήβενους και κλαδιά ελιάς, χιλιάδες άνθρωποι, που αποκαλούνταν “πράγματα”, σπάρασαν στα χωράφια και στα ορυχεία, χωρίς κανένα δικαίωμα, χωρίς ούτε ένα δευτερόλεπτο χαράς, βλέποντας το βιός που με βια παρήγαγαν να το καρπώνεται ο Έλληνας κληρονόμος... Και ο σύγχρονος κάτοικος του Ελλαδικού χώρου που τόσο εύκολα υιοθετεί την ονομασία “Έλληνας” ενώ έχει καταγωγή από τα βουνά της Αλβανίας και της Βουλγαρίας χειροκροτούσε φουσκωμένος από εθνικιστική υπερηφάνεια αναπολώντας τα χρόνια που η χώρα του ήταν μεγάλη, έδινε σφαλιάρες στους πέρσες και έγραψε όλα εκείνα τα ωραία κείμενα, από τα οποία δεν έχει διαβάσει ούτε λέξη. Και την άλλη μέρα ζητωκραυγασε υπερ των αθλητων πρεζονιών, που μια ζωή θα τους ταίζει για εκείνα τα κάλπικα μετάλλια, πεπεισμένος ότι διεθνείς συνωμοσίες τους έχουν κυνηγήσει και την ίδια ώρα αμείλικτος απαιτούσε να μην δοθεί καμία βοήθεια στους ηρωινομανείς τις γειτονιάς του..

Τη Παρασκευή το βράδυ είδα κάτι τελείως διαφορετικό, ο υπερμέγιστος Dany Boyle, έχοντας υμνήσει το προλεταριάτο με το αριστουργηματικό «Trainspotting» και έχοντας απεικονίσει το ότι ζούμε σε μια κοινωνία zombie, όπου νόμος είναι το δίκιο του ισχυρού (28days after), εξύψωσε τη τελετή έναρξης με ένα πανανθρώπινο υπερθεαματικό μήνυμα: Ο εργάτης, μουντζουρωμένος με γράσο, ακαταπόνητος κάτω από τον καθημερινό ζυγό του δουλοκτήτη/αφεντικού, σφυρηλάτισε τη βιομηχανική επανάσταση, άναψε τον ηλεκτρικό ήλιο της σύγχρονης εποχής, δημιούργησε τη σύγχρονη παγκόσμια εμπορική κοινωνία και έδωσε την ευκαιρία στους πιέρ ντι κουμπερντεν αυτού του κόσμου να φανταστούν ολυμπιακούς αγώνες και να σμιλέψουν ολυμπιακούς κύκλους

Και θαυμάσαμε το χορό των σουφραζέτων που απαίτησαν και κέρδισαν το δικαίωμα οι βούλες της Ελλάδος να κραυγάζουν για την “Ελλάδα” ρε γαμώτο τρώγωντας σπιτικό φαγητό.

Και νιώσαμε ρίγη συγκίνησης ακούγοντας τον δικό μας εθνικό ύμνο, ένα blue Monday, που χόρεψαν Παρασκευή βράδυ δύο άγγλοι, που είχαν διαφορετικό χρώμα από το χρώμα του ρατσιστικού μίσους.

Και ακούσαμε τον sex-πυρ, συμφωνήσαμε ότι στις τελετές χωράει και το humor, μυηθήκαμε στη γέννηση των σύγχρονων σπορ, ταξιδέψαμε σα παιδιά με τα παραμύθια της Mary Poppins, σκεφτήκαμε ότι το δικαίωμα στη δωρεάν παιδεία είναι αναφαίρετο, πανανθρώπινο δικαίωμα.

Δεν έχουν ιστορία κραυγάζει ο Έλληνας και γυρνάει την τηλεόραση στο Τούρκικο σαπουνοσήριαλ. Δεν έχει ιστορία ο ΗνωμενοΒασιλιώτης: με την πρώτη επιτυχημένη επανάσταση στην ιστορία (Cromwell), εκεί όπου πρώτα η φεουδαρχία αντιλήφθηκε την ανάγκη της βιομηχανικής αλλαγής, εκεί όπου δημιουργήθησαν οι πρώτες πόλεις, δεν έχουν ιστορία οι Αγγλοι που με το διαιρεί και βασίλευε κατάκτησαν όλο τον κόσμο και διέλυσαν υπερχιλιετής θαυμαστούς πολιτισμούς (Ινδία), υπέταξαν τον ιθαγενή (και τον έλληνα) στο παγκόσμιο εταιρικό εμπόριο και στα μαύρα κοστούμια και άφησαν τη British Petreleum να βασιλεύει για πάντα, δημιουργώντας την ίδια ώρα τους σύγχρονους σκλάβους.

Αλλά times are changing, οι σκλάβοι βλέπουν αμερικάνικες σειρές, οδηγούν γερμανικά αυτοκίνητα, φοράν ιταλικά ρουχά, ακούν αγγλική μουσική, ταξιδεύουν και δουλεύουν σε μακρινές χώρες, κάνουν φίλους από όλα τα μέρη της γής, δημιουργώντας τον σύγχρονο πολυπολιτσισμικό άνθρωπο.

Ζούμε σε μια δύσκολη μεταβατική περίοδο, η απάνθρωπη οικονομία της αγοράς δείχνει παντοδύναμη, δε θα είναι όμως παντοτινή, το γρανάζι του εθνικισμού πρέπει να είναι το πρώτο που θα λασκάρει...

όχι άλλο “εμείς οι Ελληνες”, please