Εν μέσω προεκλογικής περιόδου και καταπληκτικής Καλοκαιρινό/Νοεμβριάτικής ατμόσφαιρας, ενώ ένα λάγνο αεράκι εξ Αφρικής ανεβάζε επικίνδυνα τη Libido, έκανα το λάθος και κατευθύνθηκα προς την Αποθήκη Γ στο λιμάνι, για το “Art is Hard”. Οι securitαδες στην πύλη της Αποθήκης, ο δυνατός φωτισμός και η βαβούρα, ήταν προμηνύματα για να την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια αλλά η παρέα είχε ήδη κόψει εισιτήρια (6€).
6€ για μια περιήγηση σε flea-market... Καλλιτεχνήματα, που τα έχουμε ξαναδεί χιλιάδες φορές, ατάκτως ειρημένα, φωτισμός μικροαστικού σαλονιού, bar με ουρές δεκάδων μέτρων, αιθαλομίχλη από τα τσιγάρα και στο βάθος μια τραγουδίστρια “πολλά υποσχόμενη”, να ταλαιπωρεί τα αυτάκια μας και να τυφλώνει τα ματάκια μας με τον εκτυφλωτικό εξ αντανάκλασης, υπερμεγέθη απαστράπτων σταυρό στον καλοσχηματισμένο λαιμό της. Για ακόμα μια φορά πλήξη/δυσφορία στη βυζαντινούπολη.
Και εκεί που χάζευα κανά δυο γλυκές παρουσίες και αναρωτιόμουν για το αν οι διοργανωτές ταξίδεψαν ποτέ ως την Αθήνα - για εξωτερικό ούτε καν περνούσε από το μυαλό μου - με τσιμπάει ένα φιλαράκι.
- Ο Μπουτάρης!, μου λέει.
Ούτε καν είχα αντιληφθεί την παρουσία του. Σκυφτός, ανάμεσα σε δυο κυρίες, αθόρυβος, έκανε το χρέος του. Να δείξει την παρουσία του σε νεανικό κοινό. Αλλά δεν τα γουστάρει αυτά. Οι περισσότεροι ούτε που τον πήραμε χαμπάρι. Χάζευε βιαστικός τα καλλιτεχνήματα δίνοντας τους την αδιαφορία που τους άξιζε. Έχοντας αισθητική και αισθητήριο σταμάτησε σε ένα πίνακα/πορτρέτο. Το μόνο έκθεμα που, κατά γενική ομολογία, ξεχώριζε. Ένα πορτρέτο με κοινά στοιχεία με αυτόν. Λιτό, ασπρόμαυρο όπως ο ρουχισμός που επέλεξε το τελευταίο διάστημα, επιβλητικό αν το κοιτάξεις καλύτερα.
Έφυγε κουρασμένος και, δυστυχώς, κάπως απογοητευμένος από όλα αυτά που εισέπραξε κατά τη διάρκεια του προεκλογικού του αγώνα. Ένα αίσθημα να τον αγκαλιάσω και να του πώ: «Κουράγιο, κυρ Γιάννη δυο μέρες μείνανε» με πλημμύρισε.
Μετά από λίγο υπερβαρεμένοι την κάναμε και εμείς.
Αλλά δεύτερη έκπληξη προς την εξώπορτα: Ο «Πανίκας» Μόνος, φορώντας ένα απίστευτα κακοραμμένο πολύχρωμο κοστούμι πολιτικού πάνω στο λαίμαργο σώμα του. Με αυστηρό/απειλητικό βλέμμα και αυθάδικη διάθεση, σηκωμένο κεφάλι, αποκλειστικά ταγμένος στον σκοπό του. Να τον δουν. Και τίποτε άλλο...
Απομακρύνθηκα προς την ασφάλεια της παρέας μου. Ένας φορούσε μπλουζάκι με μια περιπαικτική πόζα του Πανίκα για στάμπα. Αν τον έβλεπε ο Ζ θα του σκαγε χαστούκι, συμφωνήσαμε.
Σιχάθηκα πια...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου